Na najnowszym banzuke znalazło się 592 rikishi. To o dwóch mniej niż podczas styczniowego Hatsu Basho i już trzeci z rzędu turniej, w którym liczba zawodników spada poniżej 600. Dla porównania rekord frekwencji padł w Natsu Basho 1994, gdy na liście było aż 943 rikishi — okres ten określano mianem „boomu Wakataki”.

Najliczniejszą stajnią pozostaje Isegahama beya z 31 zawodnikami. Dalej znajdują się Takasago (26), Sakaigawa i Tamanoi (po 23) oraz Nishonoseki, Oitekaze i Kokonoe (po 21). Isegahama ma również najwięcej sekitori — siedmiu, w tym pięciu w makuuchi i dwóch w juryo.

Największą uwagę przyciąga sytuacja Aonishikiego. Nowy ōzeki, który wygrał Hatsu Basho, zdobywając drugie kolejne yūshō, awansował symbolicznie o pół stopnia i po raz pierwszy został sklasyfikowany jako ōzeki wschodu.

Jego osiągnięcie ma wymiar historyczny — to pierwszy przypadek od 89 lat, od czasów Futabayamy, gdy rikishi zdobył dwa kolejne yūshō jako sekiwake i świeżo mianowany ōzeki. Jeśli Aonishiki utrzyma formę, może dołączyć do elitarnego grona zawodników promowanych na yokozunę już po dwóch basho w randze ōzeki, czyli w najkrótszym możliwym czasie.

Do sanyaku dołączył Atamifuji, który został nowym komusubi. W Hatsu Basho osiągnął bilans 12–3 — taki sam jak Aonishiki — lecz przegrał baraż o tytuł i minimalnie przegapił swoje pierwsze yūshō. Turniej i tak był dla niego przełomowy: pokonał obu yokozunów, zdobywając dwa kinboshi w jednym basho.

Awans Atamifujiego jest tym bardziej znaczący, że wyprzedził w hierarchii dwóch kandydatów do promocji. Yoshinofuji (M1W) zakończył turniej bilansem 8–7, a Wakatakakage (M2W) wynikiem 9–6 — oba rezultaty zwykle wystarczają do wejścia do sanyaku. Mimo to to właśnie Atamifuji został wybrany, stając się pierwszym rikishi z sanyaku z prefektury Shizuoka od 96 lat oraz pierwszym awansowanym do tej rangi pod wodzą obecnego oyakaty Isegahamy.

W cieniu zmian w czołówce wydarzyło się coś jeszcze: Kasugano beya po raz pierwszy od 91 lat nie ma żadnego sekitori. Jūryō Tochitaikai spadł do makushity po tym, jak w poprzednim turnieju wycofał się z rywalizacji (kyūjō). To symboliczny moment dla jednej z najbardziej rozpoznawalnych stajni w historii sumo.